Laden...

Iedereen zit wel eens wat minder lekker in zijn vel.

Halverwege de berg is het uitzicht ook al mooi

Kinderen en jongeren met problematiek

Het effect van de communicatie is de respons die je krijgt

Lost iemand liever de problemen op door erover te praten of liever door te doen?

Het gras groeit niet sneller als je eraan trekt

Moeite met leren

Alles wat aandacht krijgt groeit

1. Coaching Volwassenen

Naar coaching volwassenen

2. Kinderen en jongeren

Naar kinderen en jongeren

1. Heeft u een vraag?

Neem contact op

Orthopedagoog Generalist uit Ulft

In contact met de cliënt loop je samen even op. Belangrijk is dat iedereen met zijn of haar mogelijkheden een goede weg kan 'bewandelen'. Even samen lopen en daarbij kijken naar de 'uitzichten' door de mogelijkheden te laten zien en te helpen met de keuzes, op welk gebied dan ook. De cliënt gaat dan alleen verder en ik geniet van de wandeling die iedere keer weer zo verrassend is.

google webmaster relationship loss of trust l
Pasfoto Thera

Over mij

Mijn naam is Thera van Gemert en naast mijn baan als Orthopedagoog Generalist in dienstverband, werk ik ook in mijn praktijk. De praktijk is gevestigd op mijn huisadres te Ulft. Ik ben begonnen als basisschoolleerkracht. Daarna heb ik gewerkt als ambulant begeleider in het speciaal onderwijs, als remedial teacher en als docent in het voortgezet onderwijs.

Om nog meer van de problematiek van de kinderen te begrijpen ben ik aan de universiteit van Nijmegen Pedagogische Wetenschappen gaan studeren. Vervolgens heb ik veel verschillende cursussen gevolgd voor verdere professionalisering op het gebied van gedragstherapie, dyslexie, dyscalculie en coaching.

Geen enkele behandeling/begeleiding is hetzelfde. Wat is passend en met de verschillende methodieken, bijdrage van ouders en/of school wordt de 'wandeling' ieder keer weer anders. Het gaat erom dat het werkt en dat uiteindelijk de cliënt weet wat helpend is voor de toekomst.
Inspirerend is het volgende verhaal:

De parabel van de soepsteen
Het gebeurde in de Middeleeuwen....
De tijd van epidemieën, hongersnood en crisis
Een pelgrim op doorreis werd door honger gekweld en klopte op de eerste de beste deur aan.
Daar zaten net toevallig enkele families bij elkaar:
ze zaten zich -uit armoede- te warmen aan hetzelfde vuurtje.
De pelgrim begreep best dat de mensen doodarm waren en dat hij dus niet zomaar om wat voedsel kon bedelen.
Hij stelde voor om een grote ketel soep te koken.
Iedereen keek verbaasd op van dat voorstel, want voor soep heb je toch heel wat nodig!
Dat bleek geen bezwaar. De reiziger beweerde alles bij zich te hebben in zijn rugzak.
Al wat hij nodig had was een grote ketel water.
Goed. Ze lieten het zich geen drie keer zeggen. Haalden een reuzenketel water en zetten die op het vuur.
Toen haalde de man uit zijn rugzak een steen.
"Nee, nee, geen gewone steen", zei hij, toen hij de vragende blikken zag.
"Een echte soepsteen" !
Voorzichtig legde hij de steen in het water.
En nu maar wachten.....vol spanning........vol nieuwsgierigheid....
"De soep zou gekruid moeten zijn", zei de man na een tijdje.
Gelukkig was er nog wat zout in huis. En de buurvrouw had ook nog een blaadje laurier.... en een beetje Spaanse peper.
Ze ging het halen.
En dan maar weer wachten.....
"Er moest eigenlijk een beetje vet bij", zei de man.
En toen herinnerde iemand zich dat hij in de kelder nog wel wat soepvlees had staan.
"Ze zou ook nog wat gebonden moeten zijn", zei de man weer.
Want hij had in de voortuin een aardappelplantje zien staan.
En enkele knolletjes gingen er ook bij.
"Wat zou je denken van een paar worteltjes?" vroeg iemand plotseling.
Iemand anders dacht er net aan dat hij nog een raap of twee had liggen, verstopt onder de matras!
En nog iemand kwam met een prei. En de overbuurvrouw had nog wat selderij, een handjevol bonen en een savooiekooltje.
In korte tijd was het huis gevuld met een adembenemende geur.
Daarna hebben ze gegeten. Gegeten, tot ze niet meer konden. En nog was de soep niet op.....
Toen nam de pelgrim dankbaar afscheid en wilde vertrekken.
"Je vergeet je soepsteen" zei iemand.
"Nee, die mag je houden" antwoordde de man.
"Je kunt er nog honderd keren soep van koken, als je maar net doet, als wij
daareven hebben gedaan".
"Toch een wondere steen" zeiden de mensen toen de man de deur was uitgestapt.

Eenmaal uit het zicht verdwenen, raapte de pelgrim een nieuwe steen op van de weg en stopte hem zorgvuldig in zijn rugzak.